Uno de los cuatro era el que paraba.
Parar consistía en perseguir a cualquiera de los tres restantes que corríamos libremente por dónde fuera que estuviéramos pero siempre cercanos a un lugar denominado "casa"
Casa=Salvados.
Me sorprenden los pensamientos que pueden llegar a brotar por la mente humana (en este caso mi mente) en situaciones extremas.
La madrugada del 27 de febrero viví una de mis peores pesadillas.
A las 3:34 desperté sobresaltada viendo como todo se movía a mi alrededor.
No entendí que estaba pasando.
Mi cama golpeaba las paredes de lado a lado de la habitación cual niña del exorcista.
Intenté incorporarme sin éxito.
Salté de la cama en marcha pero era imposible permanecer en pie. El suelo me tiró.
La banda sonora del momento fue un horrible ruido que todavía tengo grabado en mi mente y que sé que nunca conseguiré olvidar.
La luna en la ventana...
No se como pude lograr llegar hasta la puerta.
Pao y Raül estaban abajo. Les llamé. No contestaron. O no les escuché.
Por un momento pensé que habían quedado atrapados...
El ruido era tan fuerte que bloqueaba cualquier otro sonido.
El primer pensamiento claro que recuerdo fue que no quería irme sin decir te quiero a mis seres queridos.
Cacé mi ordenador casi al aire.
Obviamente fue imposible escribir nada. Las teclas bailaban histéricas. No había conexión con el resto del mundo.
Después de tres largos minutos que me parecieron horas los temblores empezaron a cesar lentamente.
Escuché la voz a gritos de Raül diciéndome "tranquila, Sil. Es un terremoto. Busca una pared maestra y no te muevas".
Me tranquilicé, sí. Pero mis piernas no respondían. Temblaba como una hoja.
Minutos después estábamos los tres juntos, abrazados sin luz entre montones de objetos hechos pedazos y rodeados de grietas.
Horas interminables sin dormir que llenamos a base de apoyo mutuo, bombones y fresas.
Las réplicas no cesaron. De hecho aún siguen. Dicen que durarán meses...
Cada vez que el suelo tiembla mi estructura personal lo hace un poquito más.
Todas mis intenciones, mis proyectos y mis ideas se tambalean al ritmo que marca el suelo.
Mi cabeza no cesa de hacerse preguntas. Y entre pregunta y pregunta una imagen infantil:
Mis hermanos y yo jugando a pillar en un lugar cualquiera...
Somos unos suertudos.
Desgraciadamente cientos de personas no pueden decir lo mismo.
Es injusto pero hasta las desgracias tienen un estatus social.
Recuperada de mi estado de shock sólo puedo mirar al cielo y decir GRACIAS!
Gracias a todos los que de alguna manera habéis estado y estáis con nosotros.
No os podéis ni imaginar lo importantes que son vuestras muestras de apoyo y cariño en momentos como este.
Os he dicho hoy que os quiero?!
Pues os quiero. Mucho. Y os lo quiero decir cada día...
Comparto tu relato...
ResponderSuprimirAún se sienten esos ecos resonando cada parte de mi cuerpo, bajo el temor, la miseria humana. Se asoman esos rostros desde las cenizas que dejan entrever una desesperación subterránea que fluye y fluye y de un siantamén explota como anarquía.
Terremoto de no sólo pánico, sino que lumpen social...un Chile escondido, bajo miradas atónitas...sueños perturbados entre escombros y sonrisas ahogadas por olas de furia.
Pero...desde la miseria se escucha ese temblor, ese eco de esperanza que nos dice continuemos.
-Párate. Camina- No es más que un grito que ensordece y que arguye que algo no está bien. No sólo es un sismo que remueve la fría tierra, sino que la conciencia...
Un saludo para ti. Espero estés bien...
Dante
No nos queda otra que vivir la vida intensamente disfrutando de cada detalle. Y si viene el terremoto y se nos lleva, que se nos lleve felices, muy felices.
ResponderSuprimirCada día es un regalo, Amor. Feliz no cumpleaños!
A veces tienen que suceder cosas así para que nos paremos a ver y a apreciar lo que tenemos alrededor. Pero tu sabes que los que están a tu lado (y al otro lado del atlántico, claro) te quieren con locura.
ResponderSuprimirMolts ánims per tu i per totes les persones que han perdut coses en aquest desastre. T'estimem!
ai nena, quan vem sentir que hi havia hagut un terratrèmol de seguida vem pensar en tu... menys mal que estas bé, tot i que amb "grietas" (tots les tenim, d'alguna manera). T'estimem molt tots, petonets!
ResponderSuprimirOhhhhhhh nina! i jo t'estimu molt molt molt a tu!!!! Tot anirà bé, sempre.
ResponderSuprimir¡Un ánimo y varios besos, Sil!
ResponderSuprimirSort, molta sort!! I posa molt de carinyo a les "grietas" que segur que es tanquen i queden "valentes" com dieu a la plana...
ResponderSuprimirPetonasus
Eran las 19 horas aproximadamente del sábado, estaba trabajando y una compañera comentó "Os habéis enterado de lo de Chile?" Así me enteré de que tan solo unas horas antes se había producido un fuerte terremoto. Automáticamente llamé a mi madre para ver si sabían algo de ti, y por suerte ya tenían noticias y sabíamos que estabas bien. No pasaron más de 5 minutos desde que me enteré hasta que puede respirar hondo. Yo también doy gracias una y mil veces. Muchos besos cariño, y mucho ánimos!!! Te queremos mucho.
ResponderSuprimirBueno lo importante es que estamos sanos y a salvo... no pueden decir lo mismo las miles de familias a kilómetros de distancia de aqui... donde el estruendo de la tierra se sintío sin compasión alguna..
ResponderSuprimirBueno para ponerle mi nota personal a este post...haz escuchado por ahí "mala hierba no muere "jejejeje" malaaaaaa...
Un beso fuerte!
Pao y Emma.
Jamás olvidaré esta experiencia atroz.
ResponderSuprimirLo peor que pasé en la vida.
Andate al valle a mirar tu luna, agradecer, a decir te amo...
Todos la queremos mucho, Syl.
Tal vez ¿has pensado en renunciar?
ResponderSuprimirAún no!
Anims valenta! T'estimo sempre
Sanos y a salvo tal cual dicen Pao y Emma.
ResponderSuprimirInjustisias que siguen allá donde mas lo necesitan sin compasión...Ya lo dijo Fito Páez en su canción llueve sobre mojado.
Si me permites un consejo lindísima te diré "Carpe Diem". En cualquier minuto nos vamos sin decir ni adios así que disfruta el máximo tu vida. Bébela trago a trago y piensa en quien piensa en tí no des importancia a quien y que no lo merece. Hace tiempo que lo tengo reclaro.
Espero verte paser con tu bici aunque sea de a lejos.
¿Eres un angel o solo lo pareces?
ResponderSuprimirBello y triste a la vez. Por suerte todo pasó aunque las réplicas nos acompañarán largo tiempo.......
ResponderSuprimirMat